शब्द समानार्थी व्याख्या
केकावणे अक्रि १. दुःखाने ओरडणे; आर्त स्वर काढणे; भुंकणे (कुत्रे, पोर इ. नी) : ‘तें कोल्हें केकटून केकटून उड्या मारून मारून ...’ -नाकु ३·२४. ३. किंकाळणे; मोठ्याने रडणे. [ध्व.]
केकट्टां वि. अर्धे पिकलेले (भात). (गो.)
केकत न. स्त्री घायपातीचे फूल व झाड; हे उष्ण प्रदेशात होते. हे कुंपणाला लावतात. याच्या पातींचे उभे व सरळ तंतू निघतात. त्यांची टिकाऊ वस्रे विणतात. याच्यापासून दोरखंडेही करतात. [सं. केतक]
केकती न. स्त्री घायपातीचे फूल व झाड; हे उष्ण प्रदेशात होते. हे कुंपणाला लावतात. याच्या पातींचे उभे व सरळ तंतू निघतात. त्यांची टिकाऊ वस्रे विणतात. याच्यापासून दोरखंडेही करतात. [सं. केतक]
कंकताट न. स्त्री घायपातीचे फूल व झाड; हे उष्ण प्रदेशात होते. हे कुंपणाला लावतात. याच्या पातींचे उभे व सरळ तंतू निघतात. त्यांची टिकाऊ वस्रे विणतात. याच्यापासून दोरखंडेही करतात. [सं. केतक]
कंकताड न. स्त्री घायपातीचे फूल व झाड; हे उष्ण प्रदेशात होते. हे कुंपणाला लावतात. याच्या पातींचे उभे व सरळ तंतू निघतात. त्यांची टिकाऊ वस्रे विणतात. याच्यापासून दोरखंडेही करतात. [सं. केतक]
केकत   पहा : केतक, केतकी
केकती   पहा : केतक, केतकी
केकतडाचे सळ   (चांभारी) दोर; चामड्याची पिशवी शिवण्यासाठी कातड्याऐवजी उपयोगात आणतात ते; घायपाताचे दोर; तोडा; पन्हळी.
केकया स्त्री. १. कैकेयी; भरताची आई. २. (ल.) भांडखोर, कैदाशीण, कजाग स्त्री. [सं.]
केकयी स्त्री. १. कैकेयी; भरताची आई. २. (ल.) भांडखोर, कैदाशीण, कजाग स्त्री. [सं.]
केकरा पु. स्त्री. न. मेंढीचे पोर. पहा : कोकरा, कोकरी, कोकरू
केकरी पु. स्त्री. न. मेंढीचे पोर. पहा : कोकरा, कोकरी, कोकरू
केकरु पु. स्त्री. न. मेंढीचे पोर. पहा : कोकरा, कोकरी, कोकरू
केकरे न. फावडे, खोरे, केंगरे. (राजा.)
केकसणे अक्रि. खेकसणे; वसकन अंगावर जाणे. [ध्व.]
केकसा स्त्री. १. पहा : केकया, केकयी २. कर्कशा; कजाग स्त्री. २. भेसूर, किळसवाणी स्त्री. [सं. कैकस राक्षस]
केकसा मावशी स्त्री. १. पहा : केकया, केकयी २. कर्कशा; कजाग स्त्री. २. भेसूर, किळसवाणी स्त्री. [सं. कैकस राक्षस]
केका स्त्री. १. मोराचे ओरडणे, टाहो, ध्वनी. २. मोरापंत कवीनी केलेल्या केकावली रचनेतील आर्या. [सं.]
केकाटणे अक्रि. १. ओरडणे; मोठ्याने हाक मारणे. २. हेल काढून रडणे. ३. कर्कश ओरडणे : ‘रेल्वेची मालगाडी मोठ्याने केकाट, केकाट केकाटून थांबली.’ - हाचिं ५१. ४. दुःखाने किंवा वेदनेने मोठ्याने ओरडणे. ३ भुंकणे. तें (सुनें) केकाटले’ - लीचउ ५०.
केकाण न. समुदाय : ‘घेऊनि इंद्रियांची केकाणे ।’ - ज्ञा १८·४६४.
केकाणे न. १. केकाण नावाच्या देशातील घोडा; घोड्याचा एक प्रकार : ‘जालौरीचे केंकाणे थोरू ।’ - शिव ९३७. २. एक देश. ३. दौड; धाव.
केकाणे न. दोरखंड.
केकार पु. मोराचे ओरडणे : ‘मयोर गर्जती केकारे’। - मुआदि १५·७२ [सं. केका + रव]
केकी पु. मोर. [सं.]