शब्द समानार्थी व्याख्या
कृत्स्न वि. १. झाडून सर्व; सगळे. २. पूर्ण; पुरेपूर; भरपूर; संपूर्ण. [सं.]
कृदंत न. (व्या.) धातूवरून अथवा क्रियापदावरून साधलेला शब्द; धातुसाधित. काळ किंवा पुरुष यांचा बोध न होणारे असे धातूचे रूप.
कृदंतकाळ पु. कृतांतकाळ. पहा : करदनकाळ, कृतांत [सं. कृतांत + काळ]
कृदांत पु. कृतांत (अप.) : ‘न बाधे काळकृदांतक्षोभ ।’ - दावि २१६. [सं. कृतांत]
कृपण वि. १. कंजूष; चिक्कू; कवडीचुंबक : ‘शरीरभोगाकडे । पाहातां कृपणु आवडे ।’ - ज्ञा १३·२०९. २. गरीब; दरिद्री; दीनवाणा; केविलवाणा (मुद्रा, चेहरा, भाषण). ३. क्षुद्र; संकुचित मनाचा. [सं.]
कृपा स्त्री. १. दया; मेहेरबानी; करुणा. २. दाखविलेली दया; केलेला अनुग्रह. ३. अनुकूल वृत्ती; अनुग्रह बुद्धी; सद्‌भाव. ४. (भक्ती) ईश्वरी कृपा; अनुग्रह : ‘अंबे तुझी कृपा जोडे । तरी मुकाही वेदशास्त्र पढे ।’ - हरि १·२७. कृपामृत, कृपारस, कृपावृष्टी असे कृपापूर्वपदघटित समास पुष्कळ आहेत. [सं.] (वा.) कृपा करणे - दुसऱ्याचे भले करणे; एखाद्याला हवे ते देणे.
कृपाकटाक्ष पु. स्त्री. १. दयादृष्टी; दयेने, अनुकंपेने पाहणे. २. कृपा, मेहेरबानी दाखविणे, करणे : ‘कृपादृष्टी दासाकडे पाहे ।’ - दत्ताची आरती. [सं.]
कृपादृष्टि पु. स्त्री. १. दयादृष्टी; दयेने, अनुकंपेने पाहणे. २. कृपा, मेहेरबानी दाखविणे, करणे : ‘कृपादृष्टी दासाकडे पाहे ।’ - दत्ताची आरती. [सं.]
कृपादृष्टी पु. स्त्री. १. दयादृष्टी; दयेने, अनुकंपेने पाहणे. २. कृपा, मेहेरबानी दाखविणे, करणे : ‘कृपादृष्टी दासाकडे पाहे ।’ - दत्ताची आरती. [सं.]
कृपाक्लिन्न वि. दयेने पाझर फुटलेला; दयार्द्र; कृपाळू. [सं.]
कृपाण न. १ तरवार; खड्‌ग; खंजीर. २. शीख धर्माचा माणूस जवळ बाळगतो ते शस्त्र.
कृपाणिकास्थि पु. (प्राणि.) तरवारीसारखा ज्यांच्या हाडांचा सांगाडा आहे असे प्राणी. [सं.]
कृपाणिकास्थी पु. (प्राणि.) तरवारीसारखा ज्यांच्या हाडांचा सांगाडा आहे असे प्राणी. [सं.]
कृपाणी स्त्री. लहान तरवार. [सं. कृपाण]
कृपानिधि पु. अत्यंत कृपाळू; कृपेचा ठेवा; कृपासागर. [सं.]
कृपानिधी पु. अत्यंत कृपाळू; कृपेचा ठेवा; कृपासागर. [सं.]
कृपापांग पु. कृपाप्रसाद.
कृपाबोध पु. दयाळूपणा.
कृपावलोकन न. मेहेरनजर; दया.
कृपावलोकन वि. कृपेने पाहणारा; कृपादृष्टी; सहानुभूती दर्शविणारा. [सं.]
कृपावंत वि. १. दयाळू; मायाळू, उपकारी, अनुग्रही. २. ज्याला दया आली आहे असा.
कृपाळ वि. १. दयाळू; मायाळू, उपकारी, अनुग्रही. २. ज्याला दया आली आहे असा.
कृपाळा वि. १. दयाळू; मायाळू, उपकारी, अनुग्रही. २. ज्याला दया आली आहे असा.
कृपाळू वि. १. दयाळू; मायाळू, उपकारी, अनुग्रही. २. ज्याला दया आली आहे असा.
कृपालू वि. १. दयाळू; मायाळू, उपकारी, अनुग्रही. २. ज्याला दया आली आहे असा.