शब्द समानार्थी व्याख्या
कोहल   अल्कोहोल- भिषग्विलास जा १९४२
कोहशिकन पु. तोफेचे एक नाव; डोंगर सपाट करणारी तोफ. [फा.]
कोहळा पु. स्त्री. न. १. कोव्हाळा, कोव्हाळी, कोव्हाळे. एक प्रकारचा भोपळा; फळ आणि वेल.
कोहळी पु. स्त्री. न. १. कोव्हाळा, कोव्हाळी, कोव्हाळे. एक प्रकारचा भोपळा; फळ आणि वेल.
कोहळे पु. स्त्री. न. १. कोव्हाळा, कोव्हाळी, कोव्हाळे. एक प्रकारचा भोपळा; फळ आणि वेल.
कोहाळा पु. स्त्री. न. १. कोव्हाळा, कोव्हाळी, कोव्हाळे. एक प्रकारचा भोपळा; फळ आणि वेल.
कोहाळी पु. स्त्री. न. १. कोव्हाळा, कोव्हाळी, कोव्हाळे. एक प्रकारचा भोपळा; फळ आणि वेल.
कोहाळे पु. स्त्री. न. १. कोव्हाळा, कोव्हाळी, कोव्हाळे. एक प्रकारचा भोपळा; फळ आणि वेल.
कोहोळा पु. स्त्री. न. १. कोव्हाळा, कोव्हाळी, कोव्हाळे. एक प्रकारचा भोपळा; फळ आणि वेल.
कोहोळी पु. स्त्री. न. १. कोव्हाळा, कोव्हाळी, कोव्हाळे. एक प्रकारचा भोपळा; फळ आणि वेल.
कोहोळे पु. स्त्री. न. १. कोव्हाळा, कोव्हाळी, कोव्हाळे. एक प्रकारचा भोपळा; फळ आणि वेल.
कोहळी स्त्री. न. १. कोथळी; २. करंडा : ‘रांझण कोहळीं घागरी बहुवसा ।’ - दास ४·७·९.
कोहळे स्त्री. न. १. कोथळी; २. करंडा : ‘रांझण कोहळीं घागरी बहुवसा ।’ - दास ४·७·९.
कोहळे न. बैलाचे वशिंड. [सं. कुष्मांड]
कोहाळे न. बैलाचे वशिंड. [सं. कुष्मांड]
कोहोळे न. बैलाचे वशिंड. [सं. कुष्मांड]
कोहं उद्गा. पु. ‘मी कोण’, ‘मी कोण’ अशा अर्थाचा ध्वनी; मूल जन्मल्यानंतर ते प्रथम जो आवाज करते तो. [सं. कः + अहम्]
कोहा पु. पायाला पडणारी भेग, (ठा.) पहा : कुया [फा.]
कोहार पु. पालख्या वाहण्याचा भोयांचा धंदा करणारी एक जात : ‘नायकाने प्रतीवर्षी रुपये ५ घासी नाइक कोहार यास द्यावे...म्हणून आज्ञापत्र.’ - शारी १९९.
कोहारतरश पु. तीराचा एक प्रकार.
कोहिस्तान न. जंगली डोंगराळ प्रदेश : ‘...बेहिमतीनें विजयगडास कोहिस्तान व मवाश्यांत गेला म्हणोन सावकारी बातमी आली.’ - अखभा २·१०८. [फा.]
कोहोपरी स्त्री. परात; थाळी. पहा : कोपरी
कोळ पु. १. रानडुक्कर. २. कुत्रा : ‘या ग्रामकोळाचां ठाइं । जैसा मिळणीं ठाओ नाही ।’ - ज्ञा १३·६७९, ३. (पाण्यात वा ताकात) चिंच, आंबे, भात इ. कालवून केले जाणारे दाट पाणी; कुवळ; कोळलेले पाणी. ४. चिंच कोळल्यानंतर तिचा टाकाऊ भाग, चोथा. (वा.) कोळून पिणे - पचवणे; आत्मसात करणे. ५. जळलेला पदार्थ. (क्रि. होणे) कोळसा. ६. राख; वाळलेली, करपलेली अवस्था : ‘डाहाळी जळून कोळ जाती गळून पडे भिंतीवर आंबा ।’ - सला ५७. [क. कोळ्ळि = कोलित] (वा.) वाळून कोळ होणे - अगदी वाळून शुष्क होणे; झडणे (वनस्पती, पाने); कोमेजणे; आक्रसणे; करपणे (वनस्पती, जनावरे). ७. गहाण; कर्जाची फेड न केल्यामुळे कर्जाइतकी जिंदगी (कर्जदारापासून अगर दुसऱ्या कोणापासून) घेऊन अडकवून ठेवणे; गहाण माल. (क्रि. पाडणे.) [फा. कौल = करार], ८. खाडीचा फाटा; पोहडी; ओहर (को.). [क. कोळ्ळ = खोल जागा; भगदाड, दरी]
कोळ वि. मस्त माजलेला. [सं. कोल]
कोळ न. तिळाच्या झाडांची तीळ झाडून घेतल्यानंतरची लहान पेंडी : ‘झाडिलीचि कोळे झाडी । तया न फळें जेवीं बोंडी ।’ - ज्ञा १३·५८६.