शब्दकोशातील शब्द शोधा (रेग्युलर एक्स्प्रेशनला परवानगी आहे)
च्याद्वारे सुरुवात चा समावेश अचूक शब्द
शब्द समानार्थी व्याख्या

१. देवनागरी लिपीतील १६ वे अक्षर. मराठी वर्णमालेतील पहिले व्यंजन. मराठीत साधारणतः प्रश्नवाचक शब्दातला प्रारंभिक नित्य घटक. जसे :– की, काय, कोण, कुठे, कधी, कसा, केव्हा, केवढा, किती इ. २. यम; विष्णू; अग्नी इ. देवता. ३. मन, अंतःकरण, आत्मा. ४. पक्षिविशेष; पक्ष

कई

पु.

कही; सैन्यासाठी लागणाऱ्या धान्यवैरणीची व लाकडांची आसपासच्या खेड्यांतून लूट करून आणणारी टोळी : ‘पेंढारी व लुटारू कईने स्वारांचें न ऐकतां गांव अगदी लुटलें.’ – ऐलेसं ४०८१.

कई

क्रिवि.

१. केव्हा; कधी : ‘जळों आतां संसारू वो कई शेवट पुरे।’ – तुगा १२०. २. कोठे : ‘एथेंही सलगी करूं बिहो । तरी निवो कई पां ।’ – ज्ञा ९·५ ३. किती.

कई कईई

क्रिवि.

१. केव्हा; कधी : ‘जळों आतां संसारू वो कई शेवट पुरे।’ – तुगा १२०. २. कोठे : ‘एथेंही सलगी करूं बिहो । तरी निवो कई पां ।’ – ज्ञा ९·५ ३. किती.

कउल

पु.

कोळी : ‘पंढरीचा हाट कउलांची पेठ ।’ – चोखा २८.

कऊबऊ

वि.

ओंगळ; तिरस्कार वाटण्याजोगी; कुरूप (वस्तू).

ककरी

स्त्री.

पहा : कंकर; बारीक खडे; दगडाच्या बारीक चिपा.

ककार

स्त्री.

१. ‘क’ सारखा आकार असलेली वस्तू. २. (ल.) सुषुम्ना नाडी. पहा : काकीमुख ३. ‘क’ हा ध्वनी, अक्षर. ३. ब्रम्हा.

ककार

वि.

क हे अक्षर ज्याच्या शेवटी आहे असे. उदा. मस्तक. [सं.]

ककास

शोक; विलाप.

ककुद

पु.

मधला, फुगीर, उचललेला भाग; गाठ; वाढ; टेंगूळ; बैलाच्या मानेजवळ पाठीच्या कण्याचा उंचावलेला भाग; वशिंड. [सं.]

ककुदमान

वि.

ज्याच्या मानेवर वशिंड आहे असा (बैल).

ककू

स्त्री.

गळ्यातील घाटी; मानेचा पुढील भाग : ‘भविष्योत्तरें शोभे कंठ । बृहन्नारदीयें ककु बरवंट । ब्रह्मांड पुराणें ग्रीवा सुघंट । मनोहर शोभली ॥’ – स्वानु ७·३·८९. [सं. ककुद् = उंचवटा]

कक्रा

पु.

(सराफी) हिरकणीच्या जातीचा रेतीचा दगड.

कखाइ

पु. वि.

परदोष पाहणारा : ‘अपक्व कखाइया (पुरुष धर्मापासौनि) जाए ।’ – लीचउ ३८६.

कखाइया

पु. वि.

परदोष पाहणारा : ‘अपक्व कखाइया (पुरुष धर्मापासौनि) जाए ।’ – लीचउ ३८६.

कखाय

पु.

दुर्वर्तन : ‘तो कखाओ करी ।’ – श्रीकृच ३.

कखाय

वि.

दुर्वर्तनी; हीन आचरण करणारा : ‘कखायाचीये होमकुंडी : जीवजात पडले ब्रह्मांडी’ – मुप्र १३८१.

कच

स्त्री.

१. चोहोकडून आलेली अडचणीची स्थिती; घोटाळा; संकट. २. चेप; दाब; अटकाव; कोंडमारा. ३. रेव; रेतीचे बारीक कण; खड्याचा अंश (भाकरी, पीठ इत्यादीतील). ४. (गवंडी) बारीक अर्धा इंची खडी. ५. माघार घेणे; भीतीने शरण जाणे; पाय मागे काढणे. (क्रि. खाणे, खादणे) : ‘इंग्रजी सैन

कच

पु.

१. केस : ‘दुःशासनानें धरिले कच । – एभा १·२१०. [सं.], २. ठोकर; पोचा; खोक; खळगा; करकोचा; खाच; छिद्र. (क्रि. पाहणे.) : ‘झाडास कच पाडल्याने … तेलकट राळेसारखा रस वाहतो.’ – सेंपु १·९७. [क. कच्चा = खाच]